காலகேயா சாம்ராஜ்யம்

பாகுபலி இறந்து ஒரு நூற்றாண்டு முடிந்துபோனது. 

மகிழ்மதியில் ஜல்லிக்கட்டு நடைபெற்றது. பாகுபலியின் கொள்ளுப்பேத்தி  வேதாவதி அரியனையில் அமர்ந்து இருந்தாள். மகிழ்மதி நாடு முழுவதும் கோலாகலமாக இருந்தது. பல்வேறு நாட்டின் காளைகள் பங்கேற்றன. காளையின் திமிலைப் பிடித்து 100 அடி தூரம் எல்லை வகுக்கப்பட்ட கோட்டைத் தாண்டிவிட்டால் காளை அடக்கப்பட்டதாகவும், திமிலைப் பிடித்த வீரன் வெற்றிபெற்றதாகவும் அறிவிக்கப்படும். எல்லா நாட்டுக் காளைகளும் அடக்கப்பட்டன.   அதில் காலகேயரின் காளை ஒன்று போட்டியிட்டது. மகிழ்மதியை சார்ந்த ஒவ்வொரு வீரரும் அதன் திமிலை பிடிக்க முயன்று அந்த காளையினால் தூக்கி வீசப்பட்டனர். பாகுபலி இறந்து பல ஆண்டுகள் சென்றுவிட்ட நிலையில், அந்த காலையை அடக்க ஒருவரும் இல்லையோ என்றும் மக்கள் அனைவரும் யோசித்துக் கொண்டு இருந்தபோது, காளை வெற்றிக் கோட்டில் இருந்து பத்து அடி தூரத்தில் இருந்தது. எங்கிருந்தோ திடீரென ஒரு பெண் அந்த ஜல்லிக்கட்டு கூட்டத்தினுள் குதித்தாள். அவளுடைய தோல் கருமையான நிறத்தில் இருந்தது. அவளுடைய கூந்தல் கார்மேகம் போல இருந்தது. அவளுடைய கைகள் அவள் மூதாதையரான கட்டப்பாவை போல வலிமையாக இருந்தது. காலாகாலமாக அடிமையாக இருந்தே பழக்கப்பட்ட கூட்டத்தில் இருந்த அப்பெண்ணுக்கு வீரத்தில் குறைச்சல் இல்லை. காளையின் திமிலைப் பிடித்து அவள் அந்த காளையை அப்படியே அமுக்கினாள். பின் அதை ஆமையை புரட்டிப்போடுவதைப் போல புரட்டித் தூக்கி எறிந்தாள். அது ஒரு நாய்க்குட்டியைப் போல விழுந்தது. அது தடுமாறி எழுந்து நிற்பதற்குள். குடத்தை தூக்கித் தலையில் வைத்துச் செல்வதைப் போல அந்த காளையை தூக்கி தன் தலைமீது வைத்துக்கொண்டு எல்லைக் கோட்டைக் கடந்தாள். தூரத்தில் இருந்து காலகேயர் இதை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தனர். மகிழ்மதியை சார்ந்தவர்கள் மாமிசம் உண்ணாதவர்கள் என்பதால் அந்த காளையைக் கொன்று செருப்பு தைக்க வேறு நாடுகளுக்கு அனுப்பி வைத்தனர். யார் அவள் என்று விசாரித்தபோது அவள் கட்டப்பாவின் மாமனுடைய கொள்ளுப்பேத்தி கவிதா என தெரியவந்தது.

        காலகேயருக்கு மன்னராக இருந்தவர் முருகப்ப காலகேயர். இவருடைய காலத்தில் மகிழ்மதியின் ஆட்சி நிலைதடுமாறி ஒரு சிறுநிலப்பகுதியாக மாறிவிட்டது. இதற்குக் காரணம் முருகப காலகேயர் கொண்டு வந்த மேம்பாட்டுத் திட்டங்களும், மக்களிடையே இருந்த மூடநம்பிக்கைகளை அகற்றியதுமே. மகிழ்மதியைப் போல அரசரை சுற்றி எல்லா நேரங்களிலும் ஜோதிடர்களும், சேவகர்களும் இருக்க மாட்டார்கள். அரசருக்கு அரசரே பாதுகாப்பாக இருந்தார். தனியாக சிந்திக்கவும், தனக்கென தனியான அந்தரங்கங்களை வைத்துக்கொள்ளவும் அறை இருந்தது. முருகப்ப காலகேயர் மிகவும் பராக்ரமசாலியாகவும், கருமையான தோற்றத்துடனும், கட்டுமஸ்தான உடலுடனும் இருந்தார். கல்வியிலும், வீரத்திலும், விவேகத்திலும், எல்லா திறமைகளிலும் சிறந்து விளங்கினார். இதை வேதாவதி பாகுபலியால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. எத்தனையோ ஆண்மகன்களை அனுப்பியும் அவர்கள் அனைவரையும் காலகேயன் துவம்சம் செய்து மொட்டை அடித்து அணுப்பிவிட்டான். கடைசியாக கீழ்ஜாதியாக கருதப்பட்ட அந்த காலகேயனை ஒழித்துக்கட்ட, தனக்கு அடிமையாகக் கிடக்கும் கட்டப்பா வம்சத்தை சார்ந்த கவிதாவை அனுப்பி முருகப்ப காலகேயனை சாகடிக்கலாம் என்று வேதாவதி முடிவு செய்தாள். கவிதாவை அழைத்து அவள் சீலை சட்டைக்குள் ஒரு சிறு கத்தியை மட்டும் வைத்து, யாருக்கும் தெரியாமல் முருகப்ப காலகேயனின் அரண்மனைக்குள் செல்லும்படி அறிவுறுத்தினாள் வேதாவதி. மலை ஏறுவது, குதிரை சவாரி, வாள் வித்தை என அனைத்திலும் தேர்ந்த கவிதா இந்த சவாலை ஏற்றுக்கொண்டு இரவுநேரத்தில் மெதுவாக காலகேயரின் நாட்டுக்குள் சென்று, யாரும் அறியாத நேரமாக அரண்மனையின் பின் சுவரில் ஏறி முருப்ப காலகேயரின் அறைக்குள் நுழைந்து ஒரு தூணுக்குப் பின்னாக ஒளிந்துகொண்டாள். 

அந்த அறையின் நடுவே மஞ்சம் இருந்தது. மஞ்சத்திற்கு 50 அடி முன்புறமாக  பெரிய முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியும் மஞ்சத்திற்கு 50 அடி பின்னாக கவிதா ஒளிந்திருந்த தூண் இருந்தது. அரசவையில் நாட்டின் முன்னேற்றம் குறித்து விவாதித்துவிட்டு களைப்பாக வந்த காலகேயன் கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான். அவனை தாக்க வேண்டும் என்று மெதுவாக புலிபோல பதுங்கிக்கொண்டே சென்ற கவிதாவின் ஒவ்வொரு அடியிலும் தன்னை அறியாமல் காலகேயனை ரசிக்கத் தொடங்கினாள். ஒவ்வொரு அடியும் தன்னுள் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டே சென்றாள். அவள் உடல் மெல்ல உருகத்தொடங்கியது. அவள் அணிந்திருந்த வளையல் கீழே விழுந்த சத்தம் காலகேயனின் காதுகளுக்கு கேட்டபோது, அவன் திரும்பிப் பார்த்தான். விழுந்தது வளையல் மட்டுமல்ல, கவிதாவின் உடல் உருகி உருகி அவள் அணிந்திருந்த கத்தி உட்பட அனைத்து ஆடைகளுமே விழுந்துவிட்டன. 

”யார் நீ! எப்படி இங்கு வந்தாய்?” என்று கேட்பதற்குள் கவிதாவால் தன் விரகதாகத்தை தாங்கிகொள்ள முடியாமல் காலகேயனை தாவிப்பிடித்து அவன் முகத்தில் நூறுமுத்தங்கள் இட்டாள். காலகேயனாலும் இந்த பெண்ணின் ஆசையை நிறைவேற்றாமல் இருக்க முடியவில்லை. அவளை தன் இடுப்பில் தூக்கிக்கொண்டே அறையை பூட்டினான். பின் அவளை கட்டிலில் போட்டு தன் பங்குக்கு அவள் முகம் முழுவதிலும் முத்தமிட்டான். ஒருவரை ஒருவர் உதடுகளினால் கவ்வி இழுத்தனர். அறை மணிநேரத்திற்குப் பின்னர். தன் இரண்டு இமயமலைகளும் அளவில் பெரிதாகியபடி தன் உடலை மல்லார்ந்து படுக்கப்போட்டு அழகிய இயற்கை காட்சியை காலகேயனின் கண்களுக்கு கவிதா பரிசளித்தாள். காலகேயன் தன் உதடுகளால் முதலில் வலதுபக்க இமயமலையை சுற்றி ஒரு தேர் பவணி வருவதைப் போல தன் கருப்பு உதடுகளால் அவளுடைய பஞ்சுபோன்ற இமையமலை சுற்றுவட்டாரத்தை முத்தமிட்டான். அதே நேரம் மற்றுமொரு இமையமலையை லேசாக அலாவுதீன் அற்புத விளக்கை தேய்ப்பதைப் போல தேய்த்தான். கவிதா சற்று மூச்சி இழுத்து தன் தலையை மேல்நோக்கி அசைத்தப்படி தன் சுகமான ராகத்தை வெளியேற்றினாள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனுடைய உதடுகள் மலையின் உச்சி நோக்கி நகர்ந்தன, பின் ஒரு செர்ரிப் பழத்தைக் கவ்வுவதைப் போல அவற்றை அவன் கவ்வினான். பின் இரண்டு இமையமலைகளையும் தன் கைகளால் லேசாக வருடிக்கொடுத்து, பின் மெதுவாக ஆரஞ்சுப்பழத்தை சாறு எடுப்பதைப் போல இரண்டு மலைகளையும் கசக்கினான். கவிதான் தன் ஆசை நிறைவேறும்போது அவன் உதடையும் தன் உதட்டால் பற்றிப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

பின் காலகேயன் கவிதாவை முகம்குப்புற படுக்க வைத்தான். மெல்ல அவள் கருங்கூந்தலை வருடிவிட்டு அப்படியே தன் விரல்களை அவள் திடமான முதுகின்மேல் படரவிட்டான். அவள் முதுகின் ஒவ்வொரு அங்குலமாக முத்தமிட்டான். பின் அப்படியே அவன் கீழ்நோக்கி பிரயாணித்தான். அவளுடைய அச்சமும் கூச்சமும் அவள் வாயிலிருந்து அருமையான ஓசையை எழுப்பியது. மெல்ல அந்த இரண்டு தற்பூசணிப் பழங்களையும் தடவிக்கொடுத்தான். இப்போதே அவன் கடப்பாறை தயார்நிலையில் தான் இருந்தது, இருப்பினும் நிலத்தை நன்கு பண்படுத்திவிட்டு பின் கடப்பாறையை பாய்ச்சினால் சீக்கிரத்தில் நீரும் வரும், அதே சமயம் விதையும் ஆழமாக சென்று விளையத் தொடங்கும். எனவே தன் கடப்பாறையை சற்று மனதால் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டே அந்த தற்பூசணிகள் இரண்டையும் பல் படாமல் உதடுகளாளேயே சுவைக்கத் தொடங்கினான். ஒவ்வொரு முறை அவன் கவ்வி இழுத்தபோதும் ஓராயிரம் நரம்புகள் அவளுக்குள் துள்ளி குதித்தன. அப்படியே மெல்ல கால்களையும் அவன் முத்தமிட்டுக்கொண்டே உள்ளங்கால் வரை முத்தமிட்டு முடித்தான். 

கவிதாவோ முன்பே உருகி உருகி தன் ஆடையை இழந்தாள். ஆனால் காலகேயன் உடலில் வேட்டியும் உள்ளே இறுக்கிக்கட்டியிருந்த கோமணமும் அவன் கடப்பாறைக்கு அதிக சிரமத்தைக் கொடுத்தன. அவை இரண்டையும் இப்போது அவன் கழட்டி எறிந்துவிட்டான். இப்போது மெல்ல கவிதாவின் இடுப்புக்குக் கீழ் கையைக் கொடுத்து அவளை தன் முகத்தைப் பார்க்கும்படி தூக்கினான். அவளை தன் இரு கரங்களால் தூக்கியபடியே கட்டிலில் அமர்ந்து, அவளை தன் இடது கைமீது சாய்த்துக்கொண்டு அவளது கால்கள் அவன் கால்கள் மீது இருக்கும்படியாக படுக்க வைத்தான். அப்போது அவன் கடப்பாறை அவள் உடல் மீது படுவதை கவிதா உணர்ந்தால். ஷெரேனா வில்லியம்ஸ் போல திடகாத்திரமானவளாக தெரிந்தாலும், அவளுக்குள் இருக்கும் தசைகள் பஞ்சுபோல மென்மையாக இருந்தன. 

இருவரும் ஒருவர் கண்ணை ஒருவர் பார்த்து வெகுநேரம் முத்தமிட்டனர். 

பின்னர் மீண்டும் கவிதாவை மல்லார்ந்த நிலையில் படுக்க வைத்து, கால் கட்டைவிரல்களுக்கு காலகேயன் சொடுக்கு எடுத்தான். அவள் உடலில் பாலியல் சுகம் மட்டும் அல்லாமல், வலிகள் நீங்கும் சுகமும் சேர்ந்துகொண்டன. 

மெல்ல அவள் கால்களை அழுத்திவிட்டு அரசனாக இருந்தாலும் ஒரு பெண்ணுக்கு செய்ய வேண்டிய அடிப்படை மரியாதைகளை செலுத்தியவாறே அவளுக்கு சுகமான உணர்வுகளையும் கரிகாளை கொடுத்தான். அவன் முத்தங்கள் மேல்நோக்கிச் செல்லச் செல்ல கவிதாவுக்கு உடல் புல்லரித்தது. கூச்சம் தொடங்கியது. அவள் தன் கைகளால் வேண்டாம் வேண்டா என்று தடுத்தாள், ஆனால் இம்முறை காலகேயன் சற்றே ஆணாதிக்கம் செலுத்தியவனாக அவள் இரு கைகளையும் பூப்போல பிடித்துக் கொண்டான். தொடர்ந்து மேல்நோக்கி நகர்ந்தான். 

ஆனால், அவள் எதிர்பார்த்தபடி அவன் நேரடியாக அந்த பலாச்சுளையை வாய்களில் வைக்கவில்லை. மாறாக தொப்புளுக்கும் அந்த ப்லாச்சுளைக்கும் இடைப்பட்ட குழியில் முத்தமிட்டான். இப்போதே கவிதாவுக்கு உள்ளிருந்து நீரூற்று கிளம்புவதைப் போல இருந்தது. ”வேண்டாம்! எனக்கு கூசுது” என்று அவள் மெல்ல முணகினாள். அவளுடைய வாட்டமான இடுப்பை தன் முரம் போன்ற இரு கரங்களால் அவளுக்கு வலிக்காமல் பற்றிக்கொண்டு தொடர்ந்து முத்தங்களால் அவ்விடத்தை காலகேயன் தாக்கினான். அவள் கால்களால் எக்கி எக்கி தன் உடலை மேலும் கீழுமாக அசைத்தும் பயனில்லை, காலகேயனின் அன்பான பிடிமானம் அப்படி. சிறிது நேரத்தில் அவளை மீண்டும் விட்டுவிட்டு. மெல்ல தன் நகம் இல்லாத விரல்களை பலாச்சுழையின் உள் உதட்டினுள் லேசாக விட்டு லேசாக வருடினான். அந்த பலாச்சுளையின் உள்ளிருக்கும் மொட்டு மிகவும் உணர்வுபூர்வமானது என்பதால் அதைத் தொடாமல் அதை சுற்றி இருந்த இடங்களை தன் விரல்களால் வட்டமிட்டான். அப்படியே மேல் இருந்த இரண்டு பூப்பந்துகளையும் அவ்வப்போது முத்தமிட்டான். அவள் உதட்டை தன் உதட்டால் கவ்விப்பிடித்து அவளை சொர்க்கலோகத்திற்கே கொண்டு சென்றான். இப்போது  காலகேயனின் கடப்பாறை குத்துவதற்கு முன்பாகவே கவிதாவின் நிலத்தில் இருந்து லேசாக ஈரப்பதம் எட்டிப் பார்த்தது. 

மறுபுறம் இப்போதே நீர்பாய்ச்சிவிடவா என்று காலகேயனோடு ஒட்டிப்பிறந்த தம்பி கேட்டுக்கொண்டே இருந்தான். “எவ்வளவோ பொறுத்துவிட்டாய்! சற்று பொறுமையாய் இரு” என்று அவனை அமைதிப்படுத்திவிட்டு மெல்ல அந்த மலைப்பாம்பை தன் கைகளில் ஏந்தினான். எந்த பாம்பையுமே பார்த்திராத கவிதாவுக்கு முட்டி அளவுக்கு பெரிதாக இருக்கும் இந்த பாம்பை பார்த்ததும் ஒருகனம் “அய்யோ இது பொந்துக்குள் செல்ல முடியுமா? சென்றால் அது பொந்தை உடைத்துவிடுமா?” என்கிற அச்சமும், மறுபுறம் இவ்வளவு பெரிய பாம்பு நமக்கு அதிக சுகம் தருமா?” என்றும் இருந்தது. 

இப்போது காலகேயன் கவிதாவின் இரு கால்களையும் மெல்ல அகட்டி வைத்து, அவள் வலது காலும் இடது காலும் ஒரு கவட்டையின் மேல் இரண்டு குச்சிகள் போல இருக்கும்படி வைத்தான். கவிதாவுக்கோ படபடவென இருந்தது. அவளுடைய இரண்டு கால்களுக்கும் வெளித்திசையில் தன் இரண்டு கால்களையும் வைத்து அவளுடைய இரண்டு கைகளையும் மெல்ல பிடித்துக்கொண்டு அவள் இமையங்களுக்கு முத்தமிட்டான். பின் எழுந்து தன் இரண்டு கைகளையும் எடுத்துவிட்டு கால்களை அசைக்காமல் முழங்காலிலேயே நின்றபடி, லேசாக அந்த மலைப்பாம்பு பலாச்சுளையை முத்தமிடச் செய்தான். பின் தன் நகம் இல்லாத இரண்டு கை விரல்களையும் பயன்படுத்தி மெதுவாக அந்த பலாச்சுளைகளை விலக்கிவிட்டு பாம்பை உள்ளே விட்டான். பாம்பு வேகமாக சென்றால் அவளுக்கு வலித்துவிடக்கூடாது என்று மெது மெதுவாக உள்ளே விட்டான். 

இருப்பினும், அவளும் பெண் தானே, ஒரு சதையினுள் மற்றோரு சதை செல்லும்போது காது குடைவது போன்ற சிறு வலி இருக்கத்தானே செய்யும். 

முன்பே கவிதாவின் நிலம் ஈரப்பதமாக மாறிவிட்டதால், பாம்பு சற்று இலகுவாக சென்றது. ஆனாலும், ஆழமாக செல்வதற்காக தன் இடுப்பை மெல்ல மெல்ல அசைத்து கடப்பாறையால் அந்த நிலத்தை நோண்டத்தொடங்கினான். 

தண்ணியை ஊற்றவா என்று கேட்ட தம்பியிடம் “அடேய்! மெதுவாக இரு, அமைதி, அமைதி என்று கூறிக்கொண்டே, மறுபுறம் பிஸ்டன் பம்ப்புபோல தன் கடப்பாறையை உள்ளும் வெளியும் செலுத்திக்கொண்டே இருந்தான்” 

ஒருகட்டத்தில் இருவருடைய உடலும் கூசியது. ”இனிமேல் என்னால் பொறுக்க முடியாது நிலம் முழுமையாக பண்பட்டுவிட்டது, நான் நீர்ப்பாய்ச்சுகிறேன்” என்று தம்பியானவன் கூறி நீரை கவிதாவின் சிறு குழியில் அனுப்பி, தன் விதைகளை விதைத்தான்”. 

அப்படியே இருவரும் அசதியில் இரண்டு நிமிடம் படுத்துக்கொண்டனர். காலகேயன் அவள் கூந்தலை வருடினான். பின் இருவரும் காலை வரை உறங்கினார்கள். காலையில் எழுந்த கவிதாவுக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. நான் இப்போது எப்படி மகிழ்மதிக்குச் செல்வேன்? என்றாள். “என் மனைவியாக செல்லலாம்!” என்று கூறினான் காலகேயன்.